ESP32-C3 · wifi

230-V-timer

Shelly 1PM Mini Gen4

Zelfbouw · versie 3

Feeder-Relais

De handleiding — van de lege printplaat tot het kant-en-klare apparaat in de behuizing

Editie 1 · augustus 2026 · Nederlands Hardware v3 · ESPHome-firmware · CC BY-NC-SA 4.0

# Dit is commentaar — alleen ter uitleg
esphome run firmware/timer-relais-c3.yaml

1Wat het Feeder-Relais is

Het Feeder-Relais is een zelfgebouwde stuurprintplaat die een 230-volt-last op knopdruk voor een instelbare tijd inschakelt en daarna vanzelf weer uitschakelt. De naam komt van de oorspronkelijke toepassing: het vervangt de defecte tijdschakelprintplaat van een voederautomaat (Engels feeder). Omdat het uiteindelijk alleen „een schakelaar voor een bepaalde tijd indrukt", is het geschikt voor elke last die je tijdgestuurd wilt schakelen.

1.1 Wat het apparaat doet

Aan de voorzijde zitten drie drukknoppen. Een korte druk schakelt de last voor een vastgelegde tijd in:

Een klein OLED-display achter het kijkvenster toont bovenaan de wifi-ontvangst, de grote klok (ingesteld via een internet-tijdserver) en de status Idle; onderaan de datum en het vrije geheugen. Loopt er een timer, dan staat in het midden de secondenaftelling en rechts Feed.

De bediening verloopt zonder app en zonder cloud via een kleine, voor mobiele telefoons geoptimaliseerde webpagina die de ESP32 zelf aanbiedt (in de browser http://feeder-relais.local): timer activeren, tijden instellen, netwerk- en statuswaarden bekijken. Voor de koppeling met een huisautomatisering (bijvoorbeeld ioBroker of Home Assistant) is er bovendien een compacte JSON-interface (hoofdstuk 11).

1.2 De signaalketen

Van de knopdruk tot de geschakelde last doorloopt het signaal vijf stations. Elk heeft precies één taak:

Knop   ─►  ESP32-C3  ─►  330 Ω  ─►  PhotoMOS  ─►  Shelly 1PM  ─►  Last
S1–S3      telt de       begrenst    schakelt      schakelt en      (pomp,
           tijd, tekent  de LED-     galvanisch    meet de          voeder-
           het OLED      stroom      gescheiden    230-V-last       motor …)

1.3 Wat versie 3 anders doet

Deze handleiding beschrijft versie 3 van de printplaat. Ten opzichte van de eerste versie is de opbouw duidelijk vereenvoudigd:

• De Shelly zit buiten de printplaat en wordt via een klem aangesloten (hoofdstuk 13). Dat houdt de printplaat klein en de netspanning overzichtelijk.
• De volledige elektronica ligt op de achterzijde van de printplaat. Aan de voorzijde blijven alleen de drie drukknoppen en de display-aansluiting over — dus alles wat via de frontplaat bediend respectievelijk gezien wordt.
• De printplaat is vierlaags met doorlopende massavlakken. Dat maakt hem storingsarm en maakt een schone scheiding tussen netspanning en laagspanning mogelijk (hoofdstuk 6).
• Het achterstuk van de behuizing wordt 3D-geprint (hoofdstuk 5) en is diep genoeg om printplaat en Shelly op te nemen.

2Veiligheid — lees dit eerst

2.1 De basisregels

• Alle eerste functietests van ESP, drukknoppen en OLED verlopen uitsluitend via USB — daarbij is geen enkele netspanning aangesloten.
• De eerste 230-V-test gebeurt achter een aardlekschakelaar (RCD/PRCD, „persoonsbeveiligingsstekker"), met de behuizing gesloten. Nooit hanteren in het open, onder spanning staande apparaat.
• Vóór de voeding horen een fijnzekering (1 A traag) en een varistor. De kleine AC/DC-modules brengen beide niet zelf mee.
• Op de printplaat geldt tussen elke 230-V-leiding en de laagspanning minimaal 6 mm afstand (kruipweg). Waarom, staat in paragraaf 2.2.
• Voor het PhotoMOS-relais moet dwingend een type met ≥ 400 V sperspanning gebruikt worden (hoofdstuk 3). Een gewone opto-coupler is hier niet toegestaan.

2.2 Waarom 6 millimeter afstand

Tussen twee koperen vlakken op een printplaat kan stroom niet alleen door de lucht overslaan, maar ook langs het oppervlak kruipen — bevorderd door stof, vocht en vuil. Deze „kruipweg" moet bij 230 volt groot genoeg zijn. Wij leggen hem vast op 6 mm; dat is royaal en laat marge over. De enige toegestane uitzondering is het inwendige van het PhotoMOS-relais zelf — deze component is het gecertificeerde scheidingspunt en mag netspanning en laagspanning op enkele millimeters van elkaar voeren (hoofdstuk 6).

2.3 De veilige weg naar de eerste inbedrijfstelling

De volgorde in deze handleiding is bewust zo gekozen dat je alles gevaarlijks als laatste doet en tot dan toe zonder risico kunt oefenen:

1. Printplaat bestukken en de ESP zonder voeding via USB flashen (hoofdstuk 9 en 10).
2. Alleen-USB-test: drukknoppen, OLED en de PhotoMOS-uitgang worden volledig zonder netspanning gecontroleerd (hoofdstuk 14).
3. Pas als alles werkt, komen de voeding en de Shelly erbij — en de eerste netspanningstest verloopt achter een aardlekschakelaar met gesloten behuizing (hoofdstuk 14).

3Hoe het systeem werkt

3.1 De componenten en hun taken

3.2 Waarom een Shelly — en waarom buiten de printplaat

De Shelly 1PM Mini Gen4 is een kant-en-klaar, gekeurd schakelrelais met vermogensmeting. Hem gebruiken heeft drie voordelen: het risicovolle schakelen van de last wordt overgenomen door een gecertificeerd kant-en-klaar product; het vermogen wordt gemeten (je ziet of de last echt draait); en de Shelly is zelf via wifi bereikbaar, mocht je hem ook nog willen inbinden.

Onze printplaat „drukt" voor de Shelly alleen de schakelaar in — als een echt hardwaresignaal, zonder wifi-afhankelijkheid voor de kernfunctie. In versie 3 zit de Shelly buiten de printplaat en wordt via een klem verbonden (hoofdstuk 13). Dat houdt de printplaat klein, de 230-V-wegen kort en de opbouw overzichtelijk.

3.3 Wat een PhotoMOS is en waarom precies deze

Een PhotoMOS is een piepklein halfgeleiderrelais. Aan de ene kant zit een led, die de ESP met 3,3 V aanstuurt. Aan de andere kant een lichtgestuurde schakelaar, die netspanning mag schakelen. Daartussen zit alleen licht — dus een volledige galvanische scheiding tussen laagspanning en 230 V.

De schakelingang van de Shelly is netspanningsgebonden (hij verwacht een geschakelde L). Daarom moet de PhotoMOS ≥ 400 V sperspanning aankunnen — bijvoorbeeld een Omron G3VM-601BY of een Panasonic AQY216.

3.4 Elke component in detail

Hier de precieze functie van elke component — met de waarden die op de v3-printplaat daadwerkelijk zijn verwerkt. De aanduidingen (referentie­tekens) staan zo op de bestukkingsopdruk van de printplaat.

En de aansluitklemmen aan de rand van de printplaat:

4Boodschappenlijst: materiaal en gereedschap

Alles wat je nodig hebt voor één Feeder-Relais. De printplaat zelf laat je produceren (hoofdstuk 7); de componenten worden besteld en opgesoldeerd (hoofdstuk 9).

4.1 Componenten op de printplaat

4.2 Onderdelen buiten de printplaat

• Shelly 1PM Mini Gen4 (type S4SW-001P8EU), max. 8 A / 240 V, afmetingen ca. 29 × 34 × 16 mm.
• Montagemateriaal: dubbelzijdige VHB-tape of een 3D-geprinte clip, om Shelly en voeding in de behuizing vast te zetten.
• Korte draden (bijv. 0,75 mm²) voor de verbinding printplaat ↔ Shelly en naar de lastafgang.

4.3 Gereedschap

• Soldeerbout (temperatuurgeregeld), soldeertin, soldeerlitze, vloeimiddel.
• Fijne pincet, zijkniptang, striptang.
• Een USB-C-datakabel (let op: veel goedkope kabels kunnen alleen laden!) en een pc.
• Multimeter (doorgangs- en spanningsmeting).
• Een 3D-printer voor het achterstuk van de behuizing (of een printservice).
• Voor de 230-V-test: een RCD/PRCD.

5De behuizing

De behuizing bestaat uit twee delen: het voorstuk (de originele frontplaat met kijkvenster en de drie taststoters) en het achterstuk, dat je zelf in 3D print. De printplaat wordt van achteren op zes domes geschroefd, het display zit achter het kijkvenster.

5.1 Opbouw uit voor- en achterstuk

Het voorstuk is het originele bovendeel van de behuizing. Het draagt het kijkvenster (daarachter zit het OLED) en de stoters die bij het indrukken de drie drukknoppen op de printplaat bedienen. Daarom is de positie van de drukknoppen niet onderhandelbaar — ze moeten precies onder de stoters zitten (hoofdstuk 9).

Het achterstuk is in versie 3 bewust dieper dan het origineel (35 mm in plaats van de oorspronkelijke 5,7 mm), zodat printplaat en de externe Shelly er gemakkelijk in passen. Bovenaan zit een ophanglipje met sleutelgat voor de wandmontage.

5.2 Het achterstuk zelf printen

De sjabloon zit als OpenSCAD-bestand in het project onder box/feeder_back.scad. OpenSCAD is een gratis programma dat een 3D-model genereert uit een tekstbestand — het voordeel: alle afmetingen staan als variabelen bovenaan in het bestand en zijn aan te passen.

1. OpenSCAD openen en box/feeder_back.scad laden.
2. Met F6 het model berekenen en via Bestand → Exporteren → STL als printbaar bestand opslaan. Een kant-en-klare STL zit al bij het project: box/feeder_back_35mm.stl.
3. De STL in de slicer van je printer laden. Aanbeveling: met de open zijde naar boven printen, 3–4 wandlijnen, 20–30 % vulling, geen steunconstructies nodig.

5.3 Hoogtebudget en bevestiging

De printplaat wordt van achteren met zes schroeven op de domes van het achterstuk geschroefd (domraster 45 mm × 70 mm, schroefgat 3,2 mm, verzinking voor de schroefkop aan de achterzijde). Vier aanvullende punten aan de frontplaat centreren de printplaat extra.

6De printplaat begrijpen

Je hoeft de printplaat niet zelf te ontwerpen — hij zit kant-en-klaar in het project onder kicad-v3/. Dit hoofdstuk legt uit hoe hij is opgebouwd, zodat je bij het bestukken en controleren weet wat waar hoort. Wie zelf iets wil wijzigen, vindt de KiCad-handleiding in hoofdstuk 8.

6.1 Voor- en achterzijde

In versie 3 ligt de volledige elektronica op de achterzijde. Aan de voorzijde (naar de frontplaat toe) blijven alleen de drie drukknoppen en de OLED-connector over — alles wat bediend of gezien wordt.

6.2 Vier lagen en de massavlakken

De printplaat heeft vier koperlagen: de beide buitenlagen (voor- en achterzijde) dragen de printbanen, de beide binnenlagen zijn doorlopende massavlakken in het laagspanningsgebied. Zulke massavlakken werken als een rustig referentievlak: ze maken de opbouw storingsarm en de wifi-functie stabiel.

6.3 Netspanning alleen aan de buitenzijde: de 6-millimeterregel

De vijf netten L_IN, L_F, N, SW_SHELLY en O_LAST voeren 230 volt. Ze zijn samengebracht in een eigen netklasse „230V" (bredere printbanen, grotere afstanden) en liggen allemaal linksonder, ver weg van de elektronica. Een in het ontwerp vastgelegde controleregel eist 6 mm afstand tussen elk 230-V-net en elke laagspanning.

De enige uitzondering is het PhotoMOS-relais K1: de behuizing daarvan is het gecertificeerde scheidingspunt (pins 1/2 = laagspanning, pins 3/4 = netspanning). Alleen daar mogen beide werelden elkaar op enkele millimeters ontmoeten — precies daarvoor is de component gebouwd.

6.4 De netten en de pinbezetting

Welke leiding wat voert, toont het volgende overzicht:

De ESP32-C3 gebruikt deze pins:

6.5 Elke ESP-aansluiting tot in detail

Deze tabel is de bindende afstemming tussen printplaat en firmware. Links staat wat de firmware (timer-relais-c3.yaml) met de pin doet — met de precieze configuratie ervan; rechts, waarheen de printplaat hem leidt. Beide kanten moeten exact overeenkomen, anders werkt het apparaat niet.

7De printplaat laten produceren

Een vierlaagse printplaat maak je niet thuis — je laat hem produceren bij een printplaatfabrikant. Dat is tegenwoordig goedkoop en eenvoudig: je upload een handvol bestanden en krijgt de kant-en-klare printplaten per post.

7.1 Eerst een test in kunststof

Als alternatief (of aanvullend) print je de omtrek van de printplaat op papier op schaal 1:1 en knip je hem uit.

7.2 Gerberbestanden genereren

„Gerber" is het standaard bestandsformaat waarin fabrikanten printplaten verwachten — één bestand per laag, plus de boorgegevens. De kant-en-klare Gerberbestanden zitten al in het project; genereren doe je zo vanuit KiCad:

1. Het project kicad-v3/Timer-Ersatzplatine-v3.kicad_pcb in KiCad openen.
2. Bestand → Productiegegevens → Gerberbestanden — alle standaardlagen selecteren, exporteren.
3. In hetzelfde dialoogvenster de boorbestanden (Excellon) genereren.
4. Alle gegenereerde bestanden in een ZIP-archief verpakken.

7.3 Bestellen bij een fabrikant

Upload de ZIP bij een aanbieder zoals JLCPCB, PCBWay of Aisler. Belangrijke instellingen:

8KiCad stap voor stap (alleen bij eigen wijzigingen)

Dit hoofdstuk heb je alleen nodig als je de printplaat zelf wilt veranderen. Voor het pure nabouwen kun je het overslaan — de kant-en-klare productiegegevens zitten erbij. KiCad is een gratis programma voor printplaatontwerp (getest met KiCad 8/9/10; menunamen kunnen minimaal afwijken).

8.1 Project openen en schema controleren

1. KiCad starten en kicad-v3/Timer-Ersatzplatine-v3.kicad_pro openen.
2. De schema-editor starten. Deze toont hoe alle componenten verbonden zijn.
3. Gereedschap → Elektrische regels controleren (ERC) laten lopen. Meldingen over „niet-aangesloten voedingspinnen" zijn bekend en niet kritiek.

8.2 Footprints en netklassen

Elk componentsymbool is gekoppeld aan een footprint — het soldeerbeeld op de printplaat. Controleer onder Gereedschap → Footprints toewijzen dat bijvoorbeeld PS1 past bij de daadwerkelijk gekochte voeding (pinafstanden nameten!) en de PhotoMOS bij de smd- of dip-bouwvorm.

De netklassen staan in het projectbestand en mogen niet veranderd worden: Default (0,2 mm afstand en baanbreedte) en 230V (1,0 mm afstand en baanbreedte) met de vijf netten L_IN, L_F, N, SW_SHELLY, O_LAST.

8.3 De 6-millimeterregel en de DRC

De kruipwegregel staat als apart bestand Timer-Ersatzplatine-v3.kicad_dru in het project. Ze eist tussen 230 V en laagspanning 6 mm — met de bewuste uitzondering van de PhotoMOS K1:

(version 1)
(rule "230V->SELV 6mm (K1-Barriere ausgenommen)"
   (condition "... 230-V-Netz gegen Nicht-230-V-Netz,
               K1 ausgenommen ...")
   (constraint creepage (min 6mm))
   (constraint clearance (min 6mm)))

Laat na elke wijziging de DRC (Design Rules Check, Controleren → Ontwerpregels controleren) lopen, tot deze foutloos is.

8.4 Productiegegevens

Zijn DRC en visuele controle (3D-weergave met Alt+3) in orde, dan exporteer je Gerber- en boorgegevens zoals beschreven in hoofdstuk 7.

9De printplaat bestukken

„Bestukken" betekent: de componenten op de printplaat solderen. We gaan van de platte naar de hoge onderdelen — zo ligt de printplaat tijdens het solderen altijd stabiel.

9.1 Volgorde en gereedschap

Aanbevolen volgorde: R1 → C2 → PhotoMOS → drukknoppen → OLED-connector J4 → C1 → zekeringhouder F1 → varistor RV1 → klemmen. De ESP komt pas als hij geflasht en getest is (hoofdstuk 10 en 14).

9.2 De smd-componenten

De PhotoMOS is (afhankelijk van het type) een klein smd-onderdeel. Zo soldeer je hem netjes:

1. Eén pad dun vertinnen.
2. Het onderdeel met de pincet erop leggen en op het vertinde pad vastsolderen — positie controleren.
3. De overige pinnen solderen. Vloeimiddel helpt; bruggen voorkom je met weinig tin.

9.3 De bedrade componenten en connectoren

• Drukknoppen SW1–3: exact plaatsen — ze moeten later precies onder de stoters van de frontplaat zitten. Vlak op de printplaat drukken, dan solderen.
• OLED-connector J4: de connectorstrip (1×4) zo insolderen dat hij recht staat. Het OLED wordt later alleen opgestoken, niet gesoldeerd.
• Zekering, varistor, klemmen: in de 230-V-hoek, met afstand tot de elektronica. Netjes solderen, geen koude soldeerpunten.

10De firmware installeren

De „firmware" is het programma dat op de ESP draait. De allereerste keer komt het via een USB-kabel op de chip. Alle latere updates verlopen daarna draadloos (hoofdstuk 15).

10.1 Wat je nodig hebt

• de ESP32-C3 Super Mini (nog niet ingesoldeerd),
• een USB-C-datakabel — veel goedkope kabels kunnen alleen laden; daarmee wordt de chip niet herkend,
• een pc met Google Chrome of Microsoft Edge (weg B) — of ESPHome op de pc (weg A).

10.2 Weg A — met ESPHome

ESPHome is het gereedschap waarmee de firmware wordt gebouwd en geïnstalleerd. Een secrets.yaml is niet nodig — er worden geen wifi-gegevens ingecompileerd.

1. ESP via USB-C aansluiten.
2. In de projectmap uitvoeren:

   esphome run firmware/timer-relais-c3.yaml

3. ESPHome compileert, vraagt de seriële poort op (Linux bijv. /dev/ttyACM0, Windows een COMx) en flasht.
4. Na de herstart opent de ESP zijn setup-hotspot → verder met hoofdstuk 11.

sudo usermod -aG dialout $USER

10.3 Weg B — in de browser

Voor de kant-en-klare feeder-relais.factory.bin helemaal zonder installatie:

1. In Chrome/Edge de pagina https://espressif.github.io/esptool-js/ openen.
2. ESP via USB-C-datakabel aansluiten.
3. Baudrate 115200 laten staan, op Connect klikken en de seriële poort van de ESP kiezen.
4. Bij Flash Address 0 invoeren, met Choose File de feeder-relais.factory.bin kiezen, dan Program. Wachten tot „Hard resetting…" verschijnt.
5. Verder met hoofdstuk 11.

10.4 Als het flashen vastloopt

11Wifi instellen en bedienen via de browser

11.1 De setup-hotspot

De firmware brengt bewust geen wifi-toegangsgegevens mee. Na het flashen opent de ESP een eigen hotspot:

1. Ga op de telefoon/pc naar het wifinetwerk „Feeder-Relais Setup" (wachtwoord feeder1234).
2. Er opent een aanmeldvenster (anders http://192.168.4.1 opvragen).
3. Je thuis-wifi kiezen, wachtwoord invoeren, opslaan — de ESP herstart en verbindt.
4. Vanaf nu bereikbaar onder http://feeder-relais.local.

11.2 De webinterface

http://feeder-relais.local opent een mobiele webapp met vijf tabbladen:

• Start: drie grote knoppen (activeren T1/T2/T3), live-aftelling en stop.
• Tijden: bovenaan de taalkeuze (Deutsch/English/ Français), daaronder de drie timertijden (1–600 s), permanent opgeslagen.
• Netwerk: wifi, IP-modus DHCP/statisch, NTP-server, hostnaam, wifi-roaming, herstart (hoofdstuk 12).
• Status: versie, looptijd, vrij geheugen, wifi met signaalbalk, IP/MAC, resetreden, relaistoestand.
• Service: live-log, firmware-update en herstart (hoofdstuk 15).

11.3 Het statusverkeerslicht en de JSON-interface

In de kopregel staat een statuspunt: groen = alles in orde, geel = een timer loopt, rood = storing in ruststand (bijv. OLED niet bereikbaar of geen wifi). Hetzelfde verkeerslicht toont op het apparaat de gedimde onboard rgb-led.

Voor de huisautomatisering biedt de ESP een JSON-interface. De belangrijkste endpoints:

12Netwerk, taal en weergave

12.1 Netwerkinstellingen

In het tabblad Netwerk stel je in:

• IP-modus: DHCP (standaard) of statisch (met IP/gateway/masker/DNS). Het statische IP-adres wordt bij de volgende verbinding ingesteld en is actief na een herstart.
• NTP-server: de tijdserver waarmee de klok wordt gesteld (standaard de.pool.ntp.org).
• Hostnaam: de naam in het netwerk (standaard feeder-relais). Deze wordt tijdens bedrijf gewijzigd — het adres …​.local geldt direct.

12.2 Wifi-roaming

De schakelaar wifi-roaming (802.11k/v) is alleen zinvol als je meerdere access points met dezelfde SSID hebt (mesh/UniFi) en deze de techniek ondersteunen. Dan kan het apparaat gericht overschakelen naar het sterkere access point. Standaard: uit. Na het omschakelen helpt de knop „Nu opnieuw verbinden", zodat het direct actief wordt.

12.3 Bediening via de knoppen en het OLED

Op het apparaat zijn de knoppen beschreven: S1 = Down/Manual, S2 = SET, S3 = UP.

• kort S1 / S2 / S3 → activeert timer 1 / 2 / 3 met de ingestelde tijd.
• lang UP (S3) ≥ 1,2 s → stopt alle timers, schakelt uit.
• lang SET (S2) ≥ 3 s → opent een info-menu (alleen weergave: wifi, IP, tijd, systeem). S1/S3 bladeren, kort SET sluit.

Het OLED (128 × 32) toont bovenaan de wifibalk, de grote klok respectievelijk de aftelling en de status (Idle/Feed); onderaan datum en vrij geheugen. Weekdag, status en menutitel volgen de ingestelde taal. Tot de eerste tijdsynchronisatie staat er „--:--".

13De externe Shelly aansluiten

13.1 Bedrading

De Shelly heeft vier klemmen: L, N, SW (schakelingang) en O (lastuitgang). Vier korte draden verbinden hem met de printplaatklem J1:

De Shelly wordt liggend in de behuizing vastgezet (VHB-tape of clip). De draden kort en de schroefklemmen stevig — er mag geen koper uitsteken.

13.2 De Shelly instellen (Input Mode)

Na de eerste inschakeling stel je de Shelly eenmalig in (via zijn eigen app of webinterface):

1. Shelly met de wifi verbinden (handleiding van de Shelly).
2. Input Mode = Switch (Follow) instellen — zodat het relais het SW-signaal exact volgt.
3. Klaar: vanaf nu bepaalt de ESP via de PhotoMOS hoe lang de last draait.

14Assemblage en inbedrijfstelling

14.1 Bestukken en de ESP voorbereiden

De kleine onderdelen zijn gesoldeerd (hoofdstuk 9). Nu de ESP:

1. ESP via USB flashen en de wifiverbinding testen (hoofdstuk 10 en 11) — dat gaat het gemakkelijkst voordat hij ingesoldeerd is.
2. ESP op de printplaat solderen (pinstrips of direct).

14.2 De alleen-USB-test

14.3 De eerste netspanningstest

1. Visuele controle: geen soldeerbruggen, geen kortsluiting tussen L/N, overal ≥ 6 mm afstand tussen 230 V en laagspanning.
2. Voeding insolderen, Shelly aansluiten (hoofdstuk 13), last aanklemmen.
3. Behuizing sluiten.
4. Via een RCD/PRCD inschakelen. Het OLED toont klok/status.
5. De Shelly instellen (Input Mode „Switch"), dan een knoptest met last.
6. Tijden naar wens instellen via http://feeder-relais.local.

15Firmware-updates en onderhoud

15.1 Draadloze updates (OTA)

Na de eerste USB-flash zijn twee draadloze update-wegen ingericht — de USB-poort mag in ingebouwde toestand gerust slecht bereikbaar zijn:

• Netwerk-OTA: esphome run firmware/timer-relais-c3.yaml werkt bij via wifi.
• Web-upload: in het tabblad Service de feeder-relais.ota.bin uploaden. Het apparaat herstart daarna.

15.2 Het servicelog

Het tabblad Service toont bij geactiveerde live-weergave de laatste logregels, gefilterd op niveau (ERROR/WARN/INFO/DEBUG). Dat helpt bij het opsporen van problemen zonder de ESP aan de kabel te hoeven leggen. Volledige logs zijn bovendien beschikbaar via esphome logs firmware/timer-relais-c3.yaml.

16Probleemoplossing

16.1 Bij het flashen en verbinden

16.2 Tijdens bedrijf

17Bijlage: bezettingen, bestanden, verklarende woordenlijst

17.1 Pinbezetting en netlijst

De vijf 230-V-netten (netklasse „230V"): L_IN, L_F, N, SW_SHELLY, O_LAST.

17.2 Bestanden van het project

17.3 Verklarende woordenlijst

17.4 Licentie en dank

Deze handleiding staat onder CC BY-NC-SA 4.0. De opzet volgt het doku-regelwerk van het zusterproject AskSin-Analyzer: een inhoudsopgave met sprongmarkeringen, vaste afbreekregels en de voettekst met de weg terug naar de inhoud op elke pagina.

De nabouw gebeurt op eigen verantwoordelijkheid. 230 volt is levensgevaarlijk — raadpleeg bij twijfel een elektromonteur.